Eintrag · Etym. Wb. des Deutschen (Pfeifer)
Lagel
Lagel
Lägel, Lagel m. n. ‘(Trag)gefäß, Hohlmaß, Fäßchen (für Wein, Heringe)’, ahd. lāgella f., lāgel n. f. (11. Jh., dazu das Deminutivum ahd. lāgellīn, legellīn n.), mhd. lāgel, lægel n., mnd. lāgel n., mnl. lagele f. n. m., anord. legill m., entlehnt aus mlat. lagella, lat. lagoena f., griech. lágynos (λάγυνος) m. f. ‘bauchige Flasche mit engem Hals’.