Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kuolên sw. v.
sw. v., mhd. kuolen; mnl. coelen; ae. cólian. — Graff IV,380 s. v. kuoljan.
chvoleta: 3. sg. prt. Gl 2,435,42 (Paris Nouv. acqu. lat. 241, clm 14395 -uo-, beide 11. Jh.).
kalt werden, übertr.: nachlassen: chvoleta refrixit [ex illo die cultus deorum turpium, Prud., P. Laur. (II) 497].