Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
kündigen verbum
kündigen , verbum zu kündig. 1 1) kund thun, künden. 1@a a) das hiesz mhd. auch kündec tuon ( s. kündig II, 1), dazu dann kündigen: si sprach 'ich sol iu mære kündigen gewærlîche ... ich sol hie ebtissinne sîn'. Reinhart 2143 ; wêre iʒ ouch alsô, daʒ ein man also suchtig wêre, daʒ her zu dinge nicht komen mochte, der solde einen boten ûf daʒ dinghûs senden und solde daʒ dem voite kundigen. Freiberger stadtr. b. Schott 3, 304 , es wird kündigen gemeint sein so gut wie süchtig, möchte. 1@b b) im 15. jh.: kundigen, offenbarn, notificare, proclamare, divulgare, intimare. voc. th. 1482 r 7 a ; kund…