Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
klûbôn sw. v.
sw. v., mhd. klûben, nhd. klauben; mnd. klûven, mnl. cluven. — Graff IV,547 s. v. kliuban.
chlupon: 1. sg. Gl 4,328,9; chlubon: 1. pl. 1,756,45. 5,20,19. — club-: inf. -en Gl 4,212,5 (15. Jh.); 3. pl. prt. -odun S 365,1,3. — cluuen: inf. Gl 1,674,41 (Jd).
Verschrieben: chubon: 1. pl. Gl 1,756,45. 1) eigentl.: klauben: suma clubodun umbi cuoniouuidi S 365,1,3; — spez.: pflücken, abrupfen: uellico uellicas id est eradico. uenit a uerbo auello uellis uel uelli. dicitur quoque uellicare cluuen et ropphen [zu: armentarius ego sum] vellicans [sycomoros, Am. 7,14] Gl 1,674,41. cluben decerpere 4,212,5; naschen: chlupon ligurrio [Eut., Ars p. 451,12] 328,9. 2) übertr.: seufzen (z. Bed. vgl. auch DWb. V,1022 unten u. 1024 oben): chlubon [et ipsi intra nos] gemimus [adoptionem filiorum dei expectantes, redemptionem corporis nostri, Rom. 8,23] Gl 1,756,45. 5,20,19.