Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
keppel stn.
keppelîn , keplîn , keppel stn. BMZ dem. zu kappe. ûf satzte ich mir mîn keppelîn Laur. 755, vgl. 520. ir hûbe, ir hâr, ir keppelîn erzeigent niuwer vünde vunt Msh. 2, 241 a . waʒ ahte ich ûf ir käppelîn, dâ si ir friunt versnîdent mite ( vgl. keppelsnit) Winsbekin 18,1. zwuo hosen oder ein keppelîn muoʒ einer lœsen ze dem wîn Renn. 15135. unde kumt im daʒ keppelîn oder der huot niemer von dem houbte Berth. 457, 17, vgl. ib. 10. der rihter noch die schephen suln weder hûben noch hüetelîn noch huot ûf haben, noch keplîn noch hantschuoche an hân Swsp. 124. grobe mentellein und kurtze keplein Chr…