Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
irfirren sw. v.
ir- firren sw. v. , mhd. ervirren; ae. á-firran. — Graff III, 661 f. ar-firr-: 3. sg. -it T 108,2; -et imp. pl. 117,3; inf. -an 2,11; part. prt. -it Gl 1,38,8 ( Pa, ar:uirrit K ); S 29,12. T 56,6. 63,4. 124,5; ir-: 1. sg. -o Np 88,34; 2. sg. -ist 39,12; -est Npw ebda.; part. prt. -it O 1,2,32; ir-fir-: 3. sg. prt. -ta 2,6,40; 3. sg. prt. conj. -ti 1,8,18; er-firr-: part. prt. -it T 149,8. 151,11; er-fir-: part. prt. dat. sg. f. -tero S 214,29 ( B ); ir-ferr-: 2. sg. prs. conj. -est Np 118 F, 43 ( nach S.-St. ir-firrest); inf. -on Gl L 460 ( zu -ferr- statt -firr- s. Anm. z. St., zu -on vgl. Pw…