Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hurnîn adj.
adj., mhd. hürnîn, hurnîn, nhd. (älter) hürnen, hornen; mnd. hornen, mnl. hornijn. — Graff IV,1037.
hurnins: nom. sg. m. Gl 3,232,54 (SH a 2, clm 2612, 12. Jh., -v-; Wien 2400, 13. Jh.).
Wohl hierher: horn: Grdf. Gl 3,388,45 (Jd; Abkürzungsstrich über -n fehlt; zu -o- vgl. Braune, Ahd. Gr.14 § 32 u. Anm. 2).
aus Horn bestehend, Horn-: hurniner corneus Gl 3,232,54. horn corneum 388,45 (in einer Reihe von Adj. glesen, gipsen, beinen).