Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
holî st. f.
st. f., mhd. höle, höl, nhd. höhle; as. holi, mnd. hole, mnl. hole; vgl. an. hola f. — Graff IV,847.
hol-: nom. sg. -i Gl 1,170,11 (K). 4,45,9 (Sal. a 1); -e ebda.; dat. sg. -i 1,693,55 (M, 5 Hss.). 2,445,28 (2 Hss.); acc. sg. -i 1,557,60 (M, 8 Hss.). 2,552,26. 557,49 = Wa 90,4 (Düsseld. F. 1, 9. oder 10. Jh.?). 5,8,7 (M). Np Fides 2; nom. pl. -i Gl 1,667,54 (M).
Verschrieben: boil: nom. sg. Gl 3,695,18 (Florenz XVI,5, 12./13. Jh.; vgl. Ahd. I,599,3). 1) Aushöhlung, Höhle, Loch: a) (Felsen-)Höhle: holi [ascenderunt, et absconderunt se sub] tegumento [montis, 1. Macc. 9,38] Gl 1,693,55 (2 Hss. hol, 1 Hs. hullî). holi caverna 4,45,9; Höhle der []Räuber: holi [et quasi] fauces [virorum latronum, particeps sacerdotum, in via interficientium pergentes de Sichem, Os. 6,9] 667,54 (8 Hss. hol); b) Mund-, Rachenhöhle: holi [quod resonam lingua sub ore latens] caveam [Prud., H. a. cib. (III) 94] Gl 2,552,26. 575,49 = Wa 90,4; c) Aushöhlung, Vertiefung im Holz: holi [lignum curvum, et vorticibus plenum, sculpet diligenter per] vacuitatem [suam, Sap. 13,13] Gl 1,557,60 (2 Hss. hol). 5,8,7; Loch, Öffnung in einer geschnitzten Maske: dannan begondon sie (sc. histriones) iro anasiune ferlegen cauatis lignis ... Vzer dien scullen sar durh die holi . lutreisteren stimma [vgl. larvae, in quibus et maior sonus propter concavitatem ederetur, Boeth., Op. sacra, Rand] Np Fides 2. 2) Schlucht, Abgrund: luhhilin scruntusse edho holi hiatus fissura vel vorago Gl 1,170,11. 3) Versteck, Hinterhalt: hoil latibulum ł latebra Gl 3,695,18 (vgl. Ahd. I,599,3). 4) tiefes Rund, halbrunder Innenraum des Amphitheaters: holi [(die Märtyrer) intrant interea locum rotunda conclusum] cavea (Glosse: amphitheatro) [, madens ferarum multo sanguine, Prud., P. Fruct. (VI) 62] Gl 2,445,28 (1 Hs. gruoba ł kevina).
Vgl. hulî.