Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
himilfart st. f.
st. f., mhd. himelvart, nhd. himmelfahrt, himmels-; mnd. hemmelvārt, mnl. hemelvaert. — Graff III,583 f.
himil-ferte: gen. sg. Npw Cant. Moysi 16; himel-fart: acc. sg. Nc 802,25 [163,7]; -ferte: gen. sg. Np Cant. Moysi 16; acc. pl. Nb 14,5/6 [15,13/14]. Nc 698,10 [15,16]; -uart: acc. sg. S 347,39 (Hs. A). 1) Himmelsbahn: tiser (sc. der Geist des Boethius) uuas keuuon denchen an die himelferte . unz er in gerechen uuas hic quondam liber . assuetus aperto caelo ire in aetherios meatus Nb 14,5/6 [15,13/14]. Apollo zeigota iro ouh mit sinero uuiziglichun gerto ... alle fogelrarta . alle bligscuzza . ioh selben die himelferte . unde dero sternon . fone dien er diu uuizegtuom nimet devinatrice eadem coniecturalique virga ... ipsius meatus caeli siderumque monstrabat Nc 698,10 [15,16]. 2) Aufsteigen in den Himmel, Himmelfahrt: a) im nichtchristlichen Sinne: si (sc. die Philosophia) uuas tiu iro (sc. der Philologia) baldo fone guisheite geuuizegot habeta . dia himelfart ipsa eidem augurata fuerat scandendum caelum Nc 802,25 [163,7]; b) im christlichen Sinne: Himmelfahrt Christi: trute, die des wert waren, daz si sine himeluart gesahen S 347,39; — im Sinne von ‘in den Himmel kommen’: forhta unde herzeslagod anafalloe die . die rehten . dero himelferte neunnin NpNpw Cant. Moysi 16.