Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hermen sw. v.
sw. v. (zum Nebeneinander mit harmên vgl. Schatz, Germ. S. 363), mhd. hermen, nhd. härmen; vgl. an. harma. — Graff IV,1033.
hermio: 1. sg. Gl 4,198,15 (sem. Trev. R. III. 13, 11./ 12. Jh.).
Hierher wohl auch: harmanti: part. prs. Gl 4,17,3 (Jc).
zu Unrecht anklagen, verleumden: harmanti rapidus [calumniatus rapidius aut velox, CGL IV,560,18] Gl 4,17,3. hermio calumnior 198,15.
Vgl. hermentlîhho.