Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
heidano sw. m.
heidano , heidino sw. m. ; as. hêthino, mnd. heidene, mnl. heidijnen ( Plur. ); afries. hêthena; ae. hǽđena. — Graff IV,810 f. s. v. heidan. heiden-: nom. pl. -en Np 64,8. Npw 46,4. 47,3; -in Npgl 95,13; gen. pl. -on Nb 26,17 [29,16]. Npgl 17,32. 77,54. 103,6; acc. pl. -en NpNpw 43,12. Npw 117,22. — heidin-: nom. pl. -in Npw 30,12; gen. pl. -en 17,32; acc. pl. -en 46,3; hethin-: gen. pl. -ano Gl 2,581,18 = Wa 95,29 ( Düsseld. F. 1, 9. oder 10. Jh. ); [ acc. pl. -un Wa 10,18 = 15,13 ( as. Ps., 9./10. Jh. )]. Verstümmelt: heid | nen: acc. pl. S 170,36 ( Preds. B, nen von and. Hand am Rand nachge…