Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
harmên
(2. Viertel des 9. Jh.s) harmanti (part.präs.
S837harmîn – harn 838
nom.sg. m.):
‚zu Unrecht anklagen, verleum-(vgl. mhd. hermen,
den; calumniari, rabidus‘
hirmen, nhd. härmen; mndl. hermen; aisl.
harma). Zum Glossenbeleg vgl. Krotz 2002:
538 Nr. 579. S. harm2. Vgl. hermen. – Ahd.
Wb. 4, 718 f.; Splett, Ahd. Wb. 1, 355; Köb-
ler, Wb. d. ahd. Spr. 518; Schützeichel6 150;
Starck-Wells 256; Schützeichel, Glossen-
wortschatz 4, 174.