Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hantgrif st. m.
st. m., nhd. handgriff; mnd. hantgrēpe, mnl. hantgrepe; ae. handgripe; vgl. an. handgrip n. (in anderer Bed.). — Graff IV,319.
hant-griffa: dat. sg. I 19,9 (-a wohl verschr. für -e, vgl. Matzel, Unters. S. 205 Anm. 259).
Handvoll: huuer uues mezssendi in einemu hantgriffa uuazssar? quis mensus est pugillo aquas ...? (vgl. Eggers, Wb. s. v. pugillus).