Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
goumo sw. m.
goumo sw. m. — Graff IV,203 s. v. gouma. koumen: acc. sg. Gl 2,691,54 (c-). Thoma, Glossen S. 10,26. 15,31. — goumen: acc. sg. Gl 1,719,37. 2,694,2. Thoma, Glossen S. 9,17. Nc 831,9 [199,13]. Wahrnehmung, Beachtung; nur als goumon neman, tuon belegt: a) etw. wahrnehmen, bemerken, erkennen: ferstuont . koumen nam [( Jacob )] animadverterit [ quoque faciem Laban, quod non esset erga se sicut heri, Gen. 31,2 ] Thoma, Glossen S. 10,26; mit Nebensatz: teta si ( die Venus ) goumen an iro . uuio scone si ( die Philologia ) uuas hoc in ea perhibetur . intuita . quod admodum pulchra Nc 831,9[199,13]; a…