Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
glosten sw. v.
sw. v., mhd. nhd. glosten. — Graff IV,292.
glostat: 3. sg. Gl 1,343,39 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.; zu -at für -it vgl. Jacob S. 17; vgl. aber Steinm.).
glänzen: quasi lucens iđ (ut) uessicula facit glostat [zu: homo, in cuius cute et carne ortus fuerit diversus color sive pustula, aut quasi lucens quippiam, Lev. 13,2]; übers. ist wohl facit mit Bezug auf lucens.