Hauptquelle · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
giskaf
giskaf n. a-St., nur im Abr (1,116,12 [Pa, Kb, Ra]): ‚Hervorbringung, Erschaffung; editio‘ (mhd. geschaf ‚Schöpfung, Geschöpf‘; as. giskapu st. n.pl. ‚Schöpfung, Geschöpf, Geschick, Bestimmung‘; mndl. gescaf ‚Tat, Handlung, Unternehmen‘; ae. gesceap ‚Ge- schöpf, Schöpfung, Lage, Schicksal, Gestalt‘; vgl. aisl. skap ‚Gestalt, Beschaffenheit, Sinn‘, S395giskaffôn – giskeltan 396 pl. skǫp ‚Geschick, Schicksal‘). Nomen post- verbale (vgl. Wissmann 1932: 73). S. gi- skaffôn. – Splett, Ahd. Wb. 1, 840; Köbler, Wb. d. ahd. Spr. 441; Schützeichel6 303; Starck-Wells 220. 817. 848; Schützeichel, Glosse…