Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
giredî st. f.
st. f., vgl. frühnhd. gerede st. n. st. sw. f. — Graff II,447.
gi-redin: dat. pl. Gl 2,469,30 (clm 14395, Hs. 10. Jh., Paris Nouv. acqu. lat. 241, Hs. 11. Jh.).
Beredsamkeit: giredin [quo (Symmacho) nunc nemo disertior exultat, fremit, intonat] ventisque [eloquii tumet, Prud., Symm. II, Praef. 58].
Vgl. gireda.