Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ginâdî st. f.
st. f. — Graff II,1027 s. v. ganâda.
gi-nad-: gen. sg. -i Gl 1,700,17/18 (M, 2 Hss.); acc. sg. -i 753,54 (M, 3 Hss.).
gi-nath-: gen. sg. -i Pw 58,17; acc. sg. -i 60,8; ge-: nom. sg. -i 58,18; vgl. van Helten, Gr. I § 60. 1) Erbarmen, Barmherzigkeit Gottes gegenüber den Menschen: ik eft singen sal sterke thin in menden sal an morgen ginathi thinro. Uuanda thu gedan bis antfengere min in fluht min an dage arbeithis minis ego autem cantabo fortitudinem tuam et exultabo mane misericordiam tuam quia factus es susceptor meus et refugium meum in die tribulationis meae Pw 58,17. ginathi in uuarheide sina uue sal thia suocan misericordiam et veritatem eius qui requiret 60,8; ferner: 58,18 (misericordia). 2) gnädige Gesinnung, freundliches Wohlwollen unter Menschen: a) Herrschermilde, -huld: ginadi [et amotis his, quae] humanitatis (1 Hs. humanitus) [causa Iudaeis a regibus fuerant constituta, 2. Macc. 4,11] Gl 1,700,16 (2 Hss. ginada); b) Freundlichkeit:. ginadi [barbari (auf Malta) vero praestabant non modicam] humanitatem [nobis, Acta 28,1] 753,54 (1 Hs. ginada, 3 Hss. ginadigî ł minna, 1 Hs. ginadigî).
Vgl. ginâda.