Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gierbo sw. m.
sw. m., mhd. geerbe; mnd. geerven pl., mnl. geerve. — Graff I,406.
ge-erben: nom. pl. NpNpw 15,6. Npw 36,22.
Miterbe, Teilhaber am Erbteil, am (von Gott verheißenen) Besitztum: iusti sint min erbe (d. h. Christi Erbteil) unde mine geerben NpNpw 15,6. die imo guotes pitent, die pesizcent sament imo die erda dero lebenden unde uuerdent sina geerben Npw 36,22 (Np coheredes, Npgl canherben).