Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gibrutten sw. v.
sw. v.; ae. gebryddan. — Graff III, 288.
ka-prutt-: 3. pl. -ant Gl 2,745,31; ki-: 3. sg. prt. -a 1,587,47 (Ja); gi-: dass. -a 2,441,59 (2 Hss.); ke-: 3. pl. -int 697,26.
jmdn. erschrecken, in Schrecken u. Furcht versetzen: kiprutta [contrivit enim inimicos undique, et] exstirpavit (Hs. stupravit, vgl. Diefb. Gl. 558 b) [Philisthiim contrarios, Eccli. 47,8] Gl 1,587,47. giprutta [saevus antiquis quotiens procellis turbo vexatam] tremefecit [orbem, Prud., P. Caesaraug. (iv) 82] 2,441,59. kepruttint [multaque praeterea vatum praedicta piorum terribili monitu] horrificant [Verg., A. iv, 465] 697,26; Vok.-Übers. liegt wohl vor bei: kapruttant [cognoscat aviditas non sibi pecunias profuturas: quae repositae custodibus sollicitudinem diuturnam] incutiunt [Vita Joh., Mombr. ii, 57,57] 745,31 (vgl. auch die vorhergehenden Überss. Z. 26 u. 29).