Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gibor st. n.
st. n. — Graff III, 157.
gi-por: nom. sg. Gl 2,636,31 (oder pl.?). 638,74; gen. sg. -]es 174,7 (clm 6277, 9. Jh.). 193,42 (M, 4 Hss.). 644,26. — gi-bor: nom. sg. Gl 4,156,53 (Sal. c); ge-: acc. pl. 2,253,5 (M, 2 Hss.). 1) Sproß, Sprößling; Nachkommenschaft, Nachwuchs; es wird angewendet: a) auf Menschen: gebor [(dem hl. Benedikt bringen zur Erziehung) suas] suboles [, Equitius Maurum, Tertullus vero patricius Placidum, Greg., Dial. 2,3 p. 220] Gl 2,253,5. gipor [Assaraci] proles [demissaeque ab Iove gentis, Verg., G. iii, 35] 636,31; b) auf Tiere: gipor [densior hinc (durch Pflege)] suboles [, hinc largi copia lactis, Verg., G. iii, 308] Gl 1,638,74. gipores [siquem proles subito defecerit omnis, nec, genus unde novae] stirpis [(der Bienen) revocetur, habebit, ebda. iv, 282] 644,26; c) Glossenwort: gibor propago Gl 4,156,53. 2) Zeugung, Fortpflanzung: gipores [(Eheleute) cum immoderatae admixtioni servientes,] propagationis [articulum in usum transferunt voluptatis, Greg., Cura 3,27 p. 80] Gl 2,193,42; vielleicht geht dieser Gebrauch aber nur auf einen Fehler zurück, denn die Freisinger Gregorhs. clm 6277 verbessert an derselben Stelle ihre Randglosse propagationis durch Rasur in propaginis 174,7 (war die Glosse falsch bezogen? Vgl. das später folgende nisi fructum propaginis in carne non quaerere), doch vgl. d. Komp. knehtgibor puerperium.
Komp. knehtgibor; Abl. gibor(a)lîhho?