Hauptquelle · Köbler Mhd. Wörterbuch
gesnīden st. V.
gesnīden , st. V. nhd. „geschneiden“, schneiden, losreißen von, ernten Vw.: s. abe-, īn-, ūf-, ūz- Hw.: vgl. mnl. gesniden Q.: Enik, HvNst (FB gesnīden), Boner, JvR, KvWTroj, Lanc, PassI/II, PassIII, Urk, Wig (1210-1220) E.: ahd. gisnīdan*, st. V. (1a), „geschneiden“, behauen, glätten, glattschneiden; s. mhd. ge, snīden W.: s. nhd. (ält.) geschneiden, st. V., geschneiden, schneiden, DW 5, 3951 L.: Hennig (gesnīden), WMU (gesnīden N815 [13. Jh.] 1 Bel.), LexerHW 1, 920 (gesnîden), Benecke/Müller/Zarncke II/2, 440a (gesnîde), LexerN 3, 201 (gesnîden)