Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gelph adj.
gelph adj. , mhd. gelf, gelpf, gelph; mnd. gelp ( selten, Fremdwort ). — Graff IV,197. gelphes: gen. sg. n. O 1,23,25. überheblich, prahlerisch ( ? ), substant.: ist thar wiht so sarphes odo iawiht ouh so gelphes: iz wirdit in girihti zi sconeru slihti [ vgl. erunt prava in directa et aspera in vias planas, Luc. 3,5 ]. Abl. gelphlîh; gelphheit; vgl. gelph st. n.