Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
gejegede stn.
1. jagd. daʒ man in iht vâhe an dem gejeide Karaj. 74,14. dô wart sîn rîch gejeide allen Burgonden kunt Nib. 882,4. des gejeides meister das. 881,3. er leite sîn gejeide nider ließ von der jagd ab Trist. 17624. swer mit gejägede kunde sich auf die jagd verstand das. 14361. enpurnit si in eime gejegede blôʒe wârheit zu sûchene myst. 1,129,34.
2. das erjagte, die auf der jagd gemachte beute. brinch mir her dînes gejegedes und mache mir dar ûʒ ein spîse Griesh. pr. 1,158.