Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
finko sw. m.
sw. m., auch finc st. m.? Mhd. vinke, nhd. fink; mnd. mnl. vinke; vgl. ae. finc. — Graff III, 527.
Nur Glossenbelege, sämtl. im Nom. Sing.
Die Formen ohne ausl. Vokal sind meist sehr jung. Da sich aber auch schon im 11. Jh. ein Beleg dafür findet, wird man die Möglichkeit einer Nebenform finc st. m. nicht unbedingt ausschließen können.
finch-: -o Gl 3,24,38 (3 Hss.). 463,28. 44. 4, 65,14 (Sal. a 1, 2 Hss.); -e 3,24,38. 4,65,17 (Sal. a 1, 2 Hss., 1 Hs. -ę); -] 3,24,42 (2 Hss.). 460,8 (12. Jh.); finck: 4,65,17 (15. Jh.); finco: 3,15,33 (Sg 242, 10. Jh.). 24,39. 457,4. 688,43; finko: 24,39; fingo: 300,37 (SH d). 4,207,27 (sem. Trev., 11./12. Jh.).
uinch-: -o Gl 3,88,47 (SH A). 237,17 (SH a 2). 274,37 (SH b, 3 Hss.). 462,32. 4,65,15 (Sal. a 1, 2 Hss., 1 Hs. -o radiert); -]e 3,24,40. 672,19; uinc-: -o 7,37 (Voc., 8. Jh.). 88,48 (SH A). 203,78 (SH B). 237,18 (SH a 2, 2 Hss.). 317,39 (SH e). 335,8 (SH g, 2 Hss.). 365,16 (Jd). 404,32 (Hildeg.). 457,3; -] 88,49 (SH A). 237,18 (SH a 2); uinko: 4,65,16 (Sal. a 1); uenco: 3,88,48 (SH A, Darmst. 6, 13. Jh.). — vinch-: -o Gl 3,24,38 (2 Hss.). 4,65,16 (Sal. a 1); -]e 3,88,47 (SH A). 237,17 (SH a 2). 325,21 (SH f). 4,190,20; -] 3,24,42 (5 Hss., darunter Wien 85, 11. Jh.). 55,24. 4,354,27; vinkch: 3,24,45 (15. Jh.); vinck: 43 (3 Hss., 15. Jh.). 88,49 [](SH A, 15. Jh.); vinkk: 24,44 (spätes 14. Jh.); vinco: 39 (2 Hss.). 88,48 (SH A). 457,3 (2 Hss.). 461,36. 4,65, 16 (Sal. a 1); vink-: -o 3,24,40; -]e 41; vvinco: Gl 5,48,39 (Trier 40, 10. Jh.).
Fink, Fringilla: uinco fringilla Gl 3,7,37. 15,33. 24,38 (28 Hss., 5 weitere mhd. buochvinke). 55,24. 88,47. 203,78. 237,17. 274,37. 300,37. 317,39. 325,21. 335,8. 365,16. 457,3. 460,8. 461,36. 462,32. 463,28. 44. 672,19. 688,43. 4,65,14. 190,20. 207,27. 354,27. 5,48,39. uinco mosiz (Hildeg., lingua ignota) 3,404,32.
Komp. thistil-, gras-, mist-, zuuistilafinko, mhd. buochvinke.