Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
erkant adject. partic.
1. bekannt, berühmt, auserwählt. daʒ ich erkander wære Iw. 205. swen wîp lobent der wirt erkant Parz. 32,21. der fürste wert unt erkant das. 133,3. Orilus der fürste erkant das. 270,9. 271,25. fünf ors erwelt und erkant, de besten über al sîn lant das. 10,1. si ist zallen êren ein wîp wol erkant MS. 1, 49. b. so ist si 'ʒ diu baʒ erkande MS. 1,49. b. — mit sînen mâgen ûʒ erkant Nib. 663,4. er was zen besten ûʒ erkant Barl. 7,1.
2. erkennbar, deutlich. er schreib in (den brief) sus erkant genuoc Parz. 626,11.