Hauptquelle · Elsässisches Wb.
Dottel
Dottel [Tòtl S. Gebw. Felleri. Bghz. Su. Hattst. Kerzf. Scherw. Bisch. ; Totlə Co. Henry; Pl. ebs., aber –ə Felleri. Scherw. ; Demin. Tòtələ Bghz. Hattst. , Tètələ Bghz. , Tòtərlə Schleit. ] m. 1. Idiot, geistesschwacher Mensch Felleri. Scherw. 2. dummer Mensch. D e r D. spiele n Steinbr. Us dir macht m e r jo nur d e r D. Kerzf. 3. Demin. Dotterle Kind, das nicht recht gehn kann Schleit. s. auch Duttel. — Pfalz 34. 35.