Eintrag · Mecklenburgisches Wb.
dœgen
Wossidia dœgen taugen: ick dœg', du döggst, he döggt Mi 13b; Prät. döcht Wigg. Gr. 67; dögg Ritt. Gr. 98; de Ketüffel döggt nich bringt schlechten Ertrag; von einem faulen oder unartigen Menschen: de döcht nich Sünndags edder Warkeldags Mantz. Ruh. 18, 20; kreihend Häuhner un fläutend Dierns dœgt nich SchwSchwerin@PampowPamp; büst 'n goden Minschen, is man schad', dat du nich väl döggst PaParchim@PlauPlau; sonn spleisst Tau döggt un düüst nich Bri. 2, 59; 157; de Hund sall den Herrn dat Brot verdeenen, de Hierd' alleen döggt dor nich to Wa; all de Äwerraschungen dägen den Düwel nicks Reut. 3, 401; Lautdeutung der Geräusche eines Dampfers: de Mäkelbörger dœgen nicks; dat will nich dœgen ist sehr unpassend, unangenehm HaHagenow@RedefinRed; Ausruf des Erstaunens: nu ward 't nich dœgen! Ro; Gild. Bolt 69; dor hett 't sitdäm nich döcht war es nicht geheuer SchwSchwerin@RastowRast; ebenso: de Gnittbarg hett ümmer nich döcht RoRostock@KühlungsbornKühl; mit 'n groten Staken dœgen se (Jungens) nich to staken WiWismar@KirchdorfKirchd; nich dœgen sich schlecht, nicht wohl befinden: ick däge nich Mantz. Ruh. 3, 32; hüt dœg' ick gor nich GüGüstrow@GülzowGülz; wennihr seggt de Buer de Wohrheit? Wenn he krank is, denn seggt he: ick dœg' nich Ro Rostock@KlockenhagenKlock. — Mnd. dögen. — Br. Wb. 1, 220; Dä. 79b; Kü. 1, 326; Me. 1, 781.