Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
¹dȫgen v.
1 dȫgen , v. ( Präs. 1. sg. dôch, später dȫge, 3. sg. dôch, später döcht, dȫget, plur. dȫgen. Prät. dochte [duchte]. Part. [ge]docht [doght]), taugen, brauchbar sein; Gültigkeit haben, tauglich, gültig, rechtsverbindlich sein.