Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
busche mhd. sw. m.
mhd. sw. m., junge Nebenform zu busc st. m.; vgl. zur Bildung Wilm., Gr. 22 § 156,2 b.
puosche: nom. sg. Gl 4,190,62 (Wien 1325, 14. Jh.). — busche: nom. sg. Gl 3,91,27 (SH A, Wien 2400, 12. Jh.). 1) Busch, Strauch oder Strauchwerk, Gestrüpp, Gebüsch: busche frutex Gl 3,91,27 (7 Hss. busc, bosc, 1 Hs. gistûdi). 2) Dornbusch, Brombeerstrauch: puosche rubus lignum spinosum Gl 4,190,62.