Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
buhil
‚Hügel, Anhöhe, collis, clivus, acervus, agger‘
〈Var.: -uo-, -ü- (15. Jh.); -ch-; -el, -ol; buol,
puol, pul, buoele (nom. pl.): zum h-Ausfall vgl.
Braune, Ahd. Gr. § 154 u. Anm. 8; A. L. Lloyd,
421 bûh – buhilS422
Sehrt-Festschrift 109 ff.〉. – Mhd. bühel st.m.;
nhd. Bühel, Bühl, als Appellativum bes. in
obd. Mdaa. lebendig, aber auch mitteldt. und
nddt. in ON erhalten, fehlt bei Luther und in
der nhd. Schriftsprache.