Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bruohgurtil st. m.
bruohgurtil st. m. , -gurtila ( sw. ) f. , mhd. bruochgürtel , frühnhd. bruchgürtel; mnd. brôkgordel, mnl. broecgordel; afries. brokgerdel. — Graff IV, 255. Nur Glossenbelege, sämtl. im Nom. Sing. bruoch-gurtil: Gl 3,152,6 ( SH A, --). 189,62 ( SH B ); -gurdel: 397,37 ( Hildeg. ); brovch-gurtel: 626,16; bruch- gurdel: 174,48 ( SH A, Anh. b ); bruoh-cuirtile: 663,62 ( Innsbr. 711, 13. Jh. ). Hosengürtel: bruochgurtil bracile ( d. i. cingulus mediante quo braca tenetur, Diefb. Gl. 80 a ) Gl 3,189,62. 626,16. 663,62. fuziz bracile 397,37 ( Hildeg. ). bracile ł ventrale 174,48. ventrale ( d. i. z…