Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bleihhî(n) st. f.
bleihhî ( n ) st. f. , mhd. nhd. bleiche. — Graff III, 245. pleichin: acc. sg. Gl 1,288,4 ( Jb, Text abl. ). pleihi: nom. sg. Gl 1,203,7 ( Ra, lat. adj. nom. sg. f. ); dat. sg. 2,310,44 ( Rb ); pleichi: nom. sg. 422,31. Nk 455,28 ( Sg 818 ); acc. sg. Gl 1,288,4 ( Rd, Text abl. ). — bleichi: acc. sg. Nc 729,7. 784,12 [59,11. 138,2]. — bleike: dat. sg. Pw 67,14. plechi: nom. sg. Nk 455,28 ( Sg 825 = S. cxxxiv, 16 ; nach Kelle, ZfdPh. 18,361 Anm. 7 verschrieben ). — blechi: nom. sg. Gl 4,153,49 ( Sal. c ). Vgl. zu -e- für -ei- in beiden Belegen Braune-Mitzka, Ahd. Gr. § 44 Anm. 4. 1) Glossenwort:…