Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
blâst st. m.
st. m., mhd. blâst, (früh) nhd. blast, dial. blast Schweiz. Id. 5,162 ff., Fischer 1,1163 f., Schm. 1,331 f., Ochs 1,249; ae. blǽst; an. blástr. — Graff III, 237.
plast: acc. (nom.?) sg. Gl 2,311,33 (Rb); dat. pl. -]im H 2,2,3. — blastde: dat. sg. Gl 2,21,39 (Wien 969, Mainz 10. Jh.).
das Blasen, Wehen: a) Hauch, Atem: übertr. als das Bewegende, Lebendige: blastde [Titan quem clamant sacro] spiramine [vates, Aldh., De virg. Praef. 25] Gl 2,21,39. plast liphafter flatum vitalis [zu: dum bonum desiderium intrare flatum ad cor non sinunt, quasi aditum flatus vitalis necant, Greg., Hom. i, 15 p. 1490] 311,33; b) Wind, Lufthauch: tagarod ... fuhtem ... plastim erda taufanter tauum aurora ... humectis ... flatibus terram baptizans roribus H 2,2,3.
Komp. ana-, âtum-, hornblâst; Abl. gi-blâsti.