Eintrag · Köbler As. Wörterbuch
bifallan red. V. (1)
bifallan , red. V. (1)
- nhd.
- fallen, hinstürzen, befallen (V.), herfallen über
- ne.
- fall (V.), fall (V.) down, fall (V.) upon, befall (V.), attack (V.)
- ÜG.:
- lat. cadere H
- Hw.:
- vgl. ahd. bifallan* (red. V.)
- Q.:
- Gen, H (830)
- E.:
- germ. *bifallan, st. V., befallen (V.), fallen; s. idg. *phō̆l-, *sphaln-, V., fallen, Pokorny 851
- W.:
- mnd. bevallen, st. V., fallen, niederfallen, befallen (V.); B.: H 3. Pers. Sg. Prät. biuel 2394 M, 2405 M, bifel 2394 C, bifell 2405 C, 3. Pers. Pl. Prät. bifellun 3154 M C, 5801 C, Part. Prät. bifallen 1954 M, bifallan 1954 C, biuallan 2398 M, 2406 M, bifallan 2398 C, 2406 C, Gen Inf. biuallan Gen 233, Gen 185; Kont.: H sum it an land bifel 2394, Gen sea liggian sculun fêgia biuallan Gen 233
- L.:
- TAsHW 81b (bifallan), Seebold, Chronologisches Wörterbuch des deutschen Wortschatzes 2, 271a (bifallan)
- Son.:
- Behaghel, O., Die Syntax des Heliand, 1897, S. 96, 98, Piper, P., Die altsächsische Bibeldichtung, 1897, S. 162 (Anmerkungen zu H 1954), Behaghel, O., Der Heliand und die altsächsische Genesis, 1902, S. 14 (zu Gen 185)