Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
anasaga st. sw. f.
st. sw. f., nhd. ansage; mnd. ansāge; ae. onsagu. — Graff VI, 106.
ana-sag-: nom. sg. -a Gl 2,135,61 (M, 4 Hss.). Ni 514,7; dat. sg. -o Gl 2,136,1 (M, 4 Hss.); -ûn Nb 31,15 [35,12]; dat. pl. -un Gl 2,125,41 (M, 3 Hss.). 129,70 (ebda., 4 Hss.); -an 125,42 (M, 11. Jh.); -ḡ]: ebda. (10. Jh.).
‘Ansage’, Aussage: 1) als term. des logischen Schließens: die positive Aussage, das Zusprechen einer bestimmten Eigenschaft, eines Tuns, die Bejahung, das Gegenteil der abasaga, s. dort: festenunga . daz ist eteliches tinges anasaga. Lougen . daz ist ... uersaga . unde abesaga affirmatio vero est . enuntiatio alicuius de aliquo Ni 514,7. 2) im Rechtsverfahren: die Aussage über das Verhalten eines Menschen: a) allgem.: Aussage, Behauptung, Geständnis: anasago [memorati pontifices ... suggesserunt ipsum ... debuisse synodum convocare ..., nec ... antistitem minimorum subiacuisse iudicio, in] propositione [simili ... testaretur, Symm., Syn. Rom. p. 333] Gl 2,136,1. tero brieuo undriuua chame uuola uure ... ube ih chomen muosi ze iro anasagun . die mih is zihent si licuisset nobis uti confessione ipsorum delatorum Nb 31,15 [35,12]; (vgl. b und Lindahl S. 5 Anm. 1); b) spez.: die beschuldigende Aussage, der Vorwurf, die Beschuldigung, Anklage: anasagun [discussis ...] obiectionibus [, quae ipsis presbyteris impinguntur, ... a sacerdotali removeantur officio, Decr. Inn. xxxiii] Gl 2,125,41. anasagun [ab omni ... monasterio nefariis est] obiectionibus [accusatus, Decr. Cael. xvi] 129,70. anasaga [si vera esse inimicorum eius] obiectio [, iudicatione constaret, Symm., Syn. Rom. p. 333] 135,61.
Vgl. DRWb. 1,707 f. s. v. 2Ansage.