Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
anagang st. m.
st. m., mhd. aneganc, nhd. angang; mnd. anganc, mnl. aenganc; ae. ongang; an. ágangr. — Graff IV, 101.
ana-gangen: dat. pl. Ni 515,19.
Angriff, Anfall; übertr. feindlicher Widerspruch: so irrent tie contradictionem alliu diu anderiu . diu uuir zeigoen . an anderen buochen uuider dien a. dero falsorum argumentatorum contra sophisticas importunitates.