Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
zuoleiten sw. v.
sw. v., nhd. zuleiten; mnd. toleiden, mnl. toeleiden. — Graff II,186.
zo-ca-laitit: part. prt. Gl 1,98,27 (Pa); zua-leit-: 3. sg. -it S 195,29 (B); zuo-: 3. sg. conj. -en Gl 2,108,74 (M).
hinführen, -leiten: a) jmdn. zu etw. hinführen, mit Akk. d. Pers. u. zi + abstr. Dat.: nivveist danta kidult cotes ze hrivvvn dih zualeitit an nescis quia pacientia dei ad poenitentiam te adducit S 195,29; Glosse: unreinon zuoleiten [qui fugientes comprehensi sunt ... proclamaverunt se Christianos esse ... et] funestis [sacrificiis] admoverent [, aut aliquid polluti cibi per necessitatem sumere cogerentur, confitentes iugiter se Christianos esse, Conc. Anc. XXIII p. 119] Gl 2,108,74; b) Glossenwort: zoaprahta zocalaitit zopringit dilatus adductus proditus Gl 1,98,27.