Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
zuogifuogen sw. v.
sw. v., mhd. zuogevüegen. — Graff III, 424.
zuo-gi-vuoc-: 3. pl. prt. -tun Gl 1,667,61 (M, 2 Hss., davon 1 Hs. -uuo-); part. prt. acc. sg. f. -ta 2,281,35 (M, 2 Hss., davon 1 Hs. -uuo-); -uoctun: 3. pl. prt. 1,667,62 (M); -vuog-: 1. sg. -o 631,55 (M, 2 Hss.); 3. pl. prt. -itun 667,63 (M; -uuo-). — zua ... ka-fua-canne: inf. dat. sg. Gl 1,463,44 (Rb). 1) etw. hinzufügen, anfügen, etw. verbinden: zua zi kafuacanne [ferrum ... ad clavos ianuarum, et ad commissuras] atque (Hs. ad) iuncturas [praeparavit David, 1. Paral. 22,3] Gl 1,463,44; etw. (Abstr.) dazu verleihen: zuogiuuocta [per]adiunctam (Hs. iniunctam) [gratiam ad intellectum quoque mysticum perducuntur, Greg., Hom. I, 9 p. 1466] 2,281,35; — wohl Vok.-Übers.: zuogivuoctun [quia] applicuerunt [quasi clibanum cor suum, Os. 7,6] 1,667,61 (3 Hss. zuo(gi)stôzan). 2) (sich) jmdn. verbinden: zuogivuogo [princeps de medio eius producetur: et] applicabo [eum, Jer. 30,21] Gl 1,631,55.