Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
verwüt
verwüt , rasend, wütend, von sinnen; wohl selbständiges adj., vgl. verwüten . mnl. verwoet, nl. verwoed Verwijs-Verdam 9, 377 ; mnd. vorwôt Schiller-Lübben 5, 511 . lexikalisch im nl.-nd. bereich vom 14. bis 16. jh. sporadisch nachweisbar, vgl. amens verwoet (14. jh. nl. ) bei Diefenbach gl. 29 c ; vesanus virwoed voc. lat.-germ. (15. jh. nd. ) ebda 615 b ; amens dicitur quasi sine mente doll, verwoet, rasende Tortellius voc. gemma (1495) a 8 a ; vgl. ebda t 2 a ; gemma gemm. ( Köln 1512) b 1 b ; arrepticius verwoet, beseten gemma voc. (1500 nl. ) bei Diefenbach nov. gl. 35 a ; rabidus verwoet…