Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verlougen swv.
verlougen swv. verläugne. 1. mit dativ. wir ne getuon niht so getougen daʒ wir gote mugen ferlougen Genes. fundgr. 2,24,11. 2. mit genit. der sache. daʒ ich muose verlougen abläugnen des ich benamen wesse wâr Barl. 280,10. 3. mit genit. der person. swer gotes sô verlougenot Diemer 348,17. Petrus der gotis drîstunt virlougenoti schöpfung 101,25. vgl. fundgr. 1,121,31. Roth pred. 68. Griesh. pred. 2,27. Pass. 58,80. si begunden sîn verlougen wollten ihn nicht als den messias anerkennen Barl. 269, 33. 4. mit untergeordnetem satze. wie dîn liehtiu ougen mit trüebe suln verlougen, daʒ si sô spillîc…