Eintrag · Köbler Mhd. Wörterbuch
vergunnen anom. V.
vergunnen , anom. V.
- nhd.
- missgönnen, neiden, in Güte gestatten, vergönnen
- Hw.:
- vgl. mnd. vörgünnen* (1)
- Q.:
- LAlex, Ren, Apk, EckhIII, Minneb, MinnerI, Seuse, SAlex, Cranc (FB vergunnen), Berth, Damen, Eilh, Iw, Kchr (um 1150), Krone, PassIII, PrLeys, Renner, Tuch
- E.:
- s. ver…, gunnen
- W.:
- s. nhd. vergönnen, V., vergönnen, DW 25, 477
- L.:
- Lexer 270c (vergunnen), Hennig (vergunnen), FB 413a (vergunnen), LexerHW 3, 121 (vergunnen), Benecke/Müller/Zarncke I, 34a (vergan)