Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verderbe swv.
1. ohne genitiv.
a. von lebenden wesen. ir swester wil si verderben Iw. 222. sô verderbet daʒ er vil kûme mohte genesen Wigal. 910. er wolte si haben verderbet Griesh. pred. 2,28. sol si sô verderbet sîn erniedrigt, entehrt Nib. 574,4. suln uns verderben diu wîp das. 420,4. daʒ hât verderbet herren vil Walth. 44,34. einen verderben tödten MS. 1,149. a. die kristen verderben Barl. 35,31. manegen man, daʒ volc verderben Bon. 5,39. 26,39. — hât dich der junge talfîn an fröuden verderbet, der mac dich wol an fröuden gerîchen W. Tit. 126. — einen mit sîme gebote verderben Silv. 882. du verderbest dich dâ mite Walth. 60,29.
b. von sachen. daʒ mac niht mîn junger art verderben W. Tit. 4. sînen prîs verderben Parz. 596,26. die tugent verderben Wh. 182,18. der âne reht lîp unde guot verderbt der armen Bon. 5,46. — ir habent mir mînen walt verderbet Iw. 35. wie lange wiltu verderben mir den lîp MS. 1,184. a. daʒ verderbet mir den lîp bringt mich ums leben MS. 1,198. b. 2,74. a. eʒ verderbet mir den sin MS. 1,35. a. — dô verdarpte got die stat mit fiure Griesh. pred. 2,40. wiltu durch lüge verderben dîn triuwe an dîn selbes fruht W. Wh. 221,20. si wil hôhen muot an mir verderben MS. 1,198. a.
2. mit dem genitive. wie mohtich dô verderben dich des lîbes und des herzen dîn Amur 1720.