Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
tugenthaft adj.
tugent-haft adj. BMZ tugent habend: tüchtig, wacker, edel, fein gesittet u. gebildet, virtuosus Dfg. 622 b . Roth. Nib. Trist. Walth. Ms. Wig. tugenthafter man Er. 960. 4816. 7241. Wolfd. D. IX, 4. Goldem. 4,1. Rm. 283, künic Turn. B. 21. ist im t. der lîp Lieht. 409,8. und was er doch sô t., daʒ er wist übel unde guot Troj. 5970. diu t. künegîn ib. 21480. süeʒe kiusche tugenthaft, daʒ lât iuch erbarmen Reinfr. B. 3158. Heinz. 1971. als titel vor dem berufsnamen schrîber: ich tugenthafter schrîber Wartb. 3,2. vgl. Hpt. 6,186. tugenthafter muot, edler sinn Er. 4738. Büchl. 1,1499. Elis. 3122. m…