Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
thurrî st. f.
st. f., mhd. nhd. dürre. — Graff V,201.
turri: dat. sg. Gl 1,308,50 (M, Engelb. 66, 12. Jh.). — durr-: nom. sg. -i Gl 1,164,26 (PaRa). 3,221,41 (SH a 1). Npgl 82,12; -e Gl 3,263,32 (SH a 2); dat. sg. -i 1,308,49 (M, 9 Hss.). 2,640,65. Np 67,23. 77,17. 40. Npgl 67,24; -e Gl 1,308,51 (M, 3 Hss.); acc. sg. -i Np 65,6; mit Rasur der Endung: durr: nom. sg. Gl 4,131,25 (Sal. c, d. h. durri, Steinm.).
thorri: nom. sg. Gl 1,164,26 (K; zum Vokal vgl. Kögel S. 19). 1) Dürre, Trockenheit: a) eigentl.: durri truchni uuitu cremia siccamina lignorum Gl 1,164,26 (durri paum R). durri ariditas 4,131,25. Oreb ... der siccitas (durri) heizzet Npgl 82,12; — von der Dürre des Landes: durri [(anguis) exsulit in siccum, et ... saevit agris asperque] siti [atque exterritus aestu, Verg., G. III,434] Gl 2,640,65; b) bildl.: sus kehiez truhten. Fone durri bechero ih sie ze gruoni dixit dominus ex Basan . i. ex ariditate . convertam Np 67,23. fone durri ex Basan Npgl 67,24. 2) krankhafte Dürre, Brand als Krankheit von Pflanzen, bes. des Getreides: durri [spicae tenues, et percussae] uredine [oriebantur, Gen. 41,6] Gl 1,308,49. durri uredo 3,221,41. 263,32 (1 Hs. durrene). 3a) dürres, verdorrtes Land, Wüste: got reizton sie ze zorne dar in durri in ira concitaverunt excelsum in inaquoso . i. in siccitate Np 77,17, ähnl. 40 (inaquosum); b) trockenes Land (im Gegensatz zum Meer): der (Gott) den mere uuendet in durri qui convertit mare in aridam Np 65,6.
Nachträge zu den Glossen: Hbr. II,144,61. Mayer, Glossen S. 56,19.[Blum]