Eintrag · Deutsches Rechtswörterbuch
strumpeln
strumpeln, v.
-
die daer recht op hare bene in gaen, die comen daer dicke weder uut al vallende ende al strukelende [aL.: strompelende]15. Jh. MnlWB. VII 2333
-
ein voet af, ein half lyff, stot he an, eder geit strumpelnde, ein dorde part lywesum 1518 OstfriesLR.(Wicht) 768 Faksimile
-
[bi Halle wart dem camerboden] so lef gedan, ... dat he von der clappen strumpelde und vel int water und verdrankum 1563 OldecopChr. 548
-
is't sake, dat dese man strumpelt in sijn eedt ende u niet volkomentlijck na en seyde, dat hy sijn verhael sal hebben eenwerf1531/61? Kennemerland 209 Faksimile
-
eyn erbar radt wil ock einen yderen trulick gewarnet hebben, ernstlicke gebeidende, nymanth sick verdriste, syn handt an den boͤdell, so ydtwes ym richtende strumpelde und feilde, do strecken1532 Soest/Sehling,EvKO. 22 S. 443