Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
situlôs adj.
adj., nhd. sittelos, sittenlos (Neubildungen); an. siðlauss. — Graff II,271.
situ-los-: acc. sg. f. -un Nievergelt, Runenschr.2 S. 118,3 (Sg 219, Hs. 9. Jh.); sita-: acc. pl. m. -e Gl 1,758,6 (vgl. Ahd. I,475; Sg 70, 8. Jh.; -i-, -a- und -e unsicher; Steinm. liest striclose); site-: nom. sg. f. -a 2,759,51 (2 Hss.) = Wa 80,28. (n) 1) sich ungehörig verhaltend, ungesittet: (Gottlose) sitalose ungasazte âna pidarp âna friuntscaf insipientes (Hs. non oboedientes) [, incompositos, sine affectione, absque foedere, sine misericordia, Rom. 1,31] Gl 1,758,6 (vgl. Ahd. I,475); — substant.: sitelosa serva sine ritu [zu: quia quandam viduam vagam,] nitidulam (Hss. ritudula) [, sumptuosam obiurgaverim lascivius victitantem, Sulp. Sev., Dial. 2,8 p. 189,23] Gl 2,759,51 = Wa 80,28. 2) ungewöhnlich, übermäßig: situlosun [cum ... foras per] insolentem [curam trahitur, a timoris intimi soliditate vacuatur, Greg., Cura 1,4, PL 77,17C] Nievergelt, Runenschr.2 S. 118,3.
Abl. situlôsî; situlôso.