Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
schadehaft adj.
1. schaden habend. der trache wart schadehaft nahm schaden kchron. 64. a. vergl. warn. 1020. troj. s. 70. c. 160. c. sch. werden von einem heimb. handf. 278. an einem d. krone 341. b Sch. einen sch. tuon, machen in schaden bringen Trist. 363. MS. 1,195. troj. s. 229. a. st. d. d. o. 107. sinne machent schadehaften man MS. 1,179. a. sich nennen zem aller schadhaftestem man W. Wh. 50,5. der schadehafte troj. s. 165. a. der schadehafte erwarb ie spot wer schaden hat, braucht für spott nicht zu sorgen Parz. 289,11.
2. schädlich. daʒ ime daʒ viure schadehaft niht an dem lîbe mohte sîn krone 186. a.