Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
rouche swv.
1. rauchen, brennen. die roubeten unde branden, daʒ geviel ime harte übele; dô erʒ rougen gesach, zorniclîche er sprach gr. Ruod. 8,17.
2. räuchern. dô der edele gotes kneht rouchte (im tempel) als dô iesch daʒ reht Pass. 345, 25. und leite wîrôch in, daʒ er rôchti Griesh. pred. 1,87. si rouchet dîn gebeine, räuchert mit weihrauch u. myrrhen ein ganzes jahr, Helmbr. 1313.