Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ringi adj.
adj., mhd. ring(e), frühnhd. ring(e) (vgl. DWb. VIII,980), nhd. dial. schweiz. bair. schwäb. pfälz. ring Schweiz. Id. 6,1056 ff., Schm. 2,121, Fischer 5,356 ff., Pfälz. Wb. 5,545; mnd. ringe, rinc; afries. ring; got. -riggws (in unmana-). — Graff II,530.
rinkirom: comp. dat. pl. S 252,15 (B). — ring-: acc. pl. f.? -io Gl 1,299,8 Anm. 5 (Stuttg. Theol. et phil. fol. 218, Gll. 12. Jh. (?); Endg. unklar; zur Zuordnung vgl. Heidermanns, Primäradj. S. 446); comp. dat. pl. -irom S 232,12 (B). 1) gering(fügig): .. in ringirom .. si quis tamen frater in levioribus culpis invenitur S 232,12. pi rinkirom qui vero pro levibus culpis excommunicantur tantum a mensa 252,15. 2) leer, nichtig: nenias. uanitates ł mortiferos cantus. siue Spani. seu lotarun (darüber von zweiter Hand ringio) spracha [zu: quod multi ignorantes, apocryphorum deliramenta sectantur: et Iberas] naenias [libris authenticis praeferunt, Praef. in Pentat. p. XVI] Gl 1,299,8 Anm. 5.
Abl. ringen; vgl. giringo adv., ungiringi.